Daðrari

Í gær skrapp ég í búð sem er nú yfirleitt ekki í frásögur færandi. Nema hvað ég var komin á kassann í pínkulitlu matvörubúiðinni á leiðinni heim til mín þar sem yfirleitt eru konur um fertug með illa litað hár að afgreiða. Í þetta skiptið voru konurnar hins vegar í fríi og þeira stað sat strákur um tvítugt við (eina) afgreiðsluborðið. Hann var voðalega vingjarnlegur og þegar hann afgreiddi mig brosti hann sínu blíðasta, horfði í augun á mér og daðraði eins og James Bond í kokteilboði. Ég er ekkert rosalega feimin við daður en einhvern veginn tókst þessum hálffullorðna afgreiðslumanni, sem var ekki einu sinni neitt mikið fyrir augað, að koma mér algjörlega úr jafnvægi. Ég brosti feimin og fátaði eftir vörunum mínum, roðnaði alveg niður í tær og stundi upp þökkum þegar ég hrökklaðist útúr búðinni! Ég man hreinlega ekki eftir því að hafa orðið svona vandræðaleg í návist karlmanns nokkurntíma, að unglingsárunum meðtöldum. Þarf að telja í mig kjark fyrir næstu búðarferð. Eða leggjast á bæn um að konurnar séu ekki í fríi.

Ps. Myndin er af mér að týna epli. Sparaði mér eina vandræðalega búðarferð að ná bara í epli sjálf.

Klo

Ég er rosalega dugleg að læra en hins vegar skelli ég mér stundum á bari til að létta mér lund með áfengi. Engar áhyggjur samt, ég létti mér líka lund með göngutúrum, kraftlyftingum, lestri og ýmsu fleiru sem ekki er vert að nefna hér.

Einhvernveginn er það þannig í Berlín að maður fer voðalega mikið í sömu hverfin þegar maður fer útá lífið og yfirleitt hætti ég mér ekki lengra frá heimilinu mínu en svo að ég sé ekki lengur en korter að hjóla heim enda bíður mín hver nýr dagur með spennandi verkefnum á bókasafninu sem þola ekki lengur neina bið. Ég ætla ekki að verða eilífðarstúdent.

Í gær brá hins vegar nýju við og ég fór alla leið til Charlottenburg, sem er bæjarhluti í fyrrverandi Vestur-Berlín. Ég hætti mér sjaldan úr Austur-Berlín nema til að kenna íslensku og hraða mér yfirleitt heim eftir það. Charlottenburg er mjög fallegur borgarhluti, hann skemmdist tiltölulega lítið í Seinni heimstyrjöldinni og því eru þar margar fallegar byggingar frá lokum 19. aldar. En nóg um það, ég ætlaði að segja frá furðulegustu krá í heimi sem ég fór á í Charlottenburg í gær. Kráin heitir „Klo“ sem þýðir ekkert annað en bara klósett. Það er strax hurðin sem vekur athylgi manns. Á henni er klósettseta úr tré sem á stendur einhver „málsháttur“ - takk fyrir- um skít! Þegar inn er komið heyrir maður svona sprautuhljóð eins og kemur úr ilmúðum á almenningsklósettum. Vökvinn úr þessum úðara lendir beint í hausnum á manni sem verður til þess að hver einasti gestur sem inn kemur hrekkur í kút og stekkur inná barinn við hlátrasköll annarra kráargesta sem gengu í gegnum það sama við sína innkomu.

Barstóllinn sem Eiki settist á hlunkaðist niður á nokkurra mínútna fresti, það héngu koppar í loftinu og kráreigandinn á lítið gæludýr – nefninlega loðna, fótlanga fuglakönguló sem situr í búri við hliðina á barnum. Fuglaköngulóin er ekki það eina sem er í búri. Skífuþeytirinn, miðjumikill kall á um sextugt með yfirvaraskegg er nefninlega líka í búri. Tónlistin sem hann spilaði var sambland af Boney M. og bæverskum slögurum og milli laga sagði hann einhverja ógeðfelldustu dóna- og klámbrandara sem ég hef heyrt og oftar en ekki á kostnað krárgesta. „Ef að stutta pilsið þitt togast hærra upp þá þarftu [hér kæmi eitthvað rosalega dónalegt sem ég vil ekki hafa eftir]“

Þetta var vægast sagt furðulegur staður og eftir að hafa fundist þetta fyndið í nokkrar mínútur var ég orðin alveg viðþolslaus að komast út bæði vegna tónlistarinnar sem var banvæn og eins útaf „bröndurunum“ sem ollu klígju á háu stigi. Ég hef aldrei drukkið bjórinn minn svona hratt – að meðtöldum drykkjukeppnum fjarlægrar fortíðar. En það liggur við að það borgi sig að fara þarna til að sjá hvað það eru til ótrúlega furðulegir hlutir í veröldinni. Ég ætla hins vegar ALDREI aftur á Klobarinn.

Ritstífla

Mús

„Fyrirgefðu... ég sá... mús...“

Bókasafnsvörðurinn horfði á mig eins og ég hefði sagt henni að ég hefði séð bók.

„Já“ sagði hún og stökk ekki bros.

„Sko þarna frammi“ benti ég henni „ég sá mús þar... ég hélt kannski að þið vilduð vita...“

„Já hér eru mýs.“

Hún var farin að brosa breitt. Fannst þetta greinilega bara sniðugt.

„Allt í lagi“ sagði ég „takk fyrir. Ég vildi bara láta vita. Vissi ekki alveg hvort... þær væru alltaf hérna...“ Byrjuð að roðna og gekk svo flissandi í hornið mitt.

Það eru mýs á bókasafninu mínu. Rétt náði að gleypa skrækinn sem ég rak næstum upp við þessa uppgötvun. Hafði setið í makindum í sófa í setustofunni (andyri er eigninlega rétta orðið, held samt að setuandyri sé ekki orð) að borða brauðsneið þegar músarræfillinn teygði sig í brauðmola við fæturna á mér. Ég kláraði brauðsneiðina mína í flýti en hafði ekki augun af músarholunni og gætti ýtrustu varkárni þegar ég stóð upp og uppskar ómælda athygli nærstadds bókasafnsnörds. Hann hefur örugglega verið að hugsa hvað ég væri skrýtin. Ég hugsa að ég setji stígvélin alltaf utan yfir buxurnar á bókasafninu á næstunni. Sem betur fer er það í tísku.

Á bókasafninu

Ég ákvað að breyta nafninu á blogginu mínu í bókasafnssögur, enda er nafnið „á ferð og flugi“ ekki bara á hæsta máta kaldhæðnislegt heldur orðið helber lygi. Einu „ferðirnar“ sem ég tek mér fyrir hendur eru bókasafnsferðir, með stöku stoppi í ræktinni og það eina sem nær „flugi“ í mínu lífi er ímyndunaraflið og svartsýnispésinn. Ég verð frægasti sagnfræðingur í heimi, eða að minnsta kosti frægasti sagnfræðingur Berlínar (ímyndunaraflið) vs. ég verð aldrei sagnfræðingur afþví get aldrei hrist heila mastersritgerð fram úr erminni (svartsýnispésinn).

Það er því vel við hæfi að endurskýra bloggið og mun það hér eftir heita „Bókasafnssögur“. Ég mun ekki einungis skrifa um eigin afköst og atferli annarra bókasafnsnörda, en það eru hins vegar 99% líkur á því að það sem ég skrifa verði skrifað á einu af fjölmörgum bóka- eða skjalasöfnum borgarinnar. Ég ákvað hins vegar að nafnið „Bóka- og skjalasafnssögur“ væri dauðadómur fyrir þessa mjög svo lítið lesnu síðu, og sleppti því skjalasafnstitlinum.

Dagur 1 í skjalasafninu:

Klukkan 9.30 í morgun var ég mætt á skjalasafn Berlínarborgar til að grafast fyrir um götunöfn. Skjalasafnsgestir eru í 80% tilvika karlmenn á bilinu „miðaldra til gamlir“ í jarðlitum fötum. Skjalvörðurinn sjálfur var reyndar ekki nema um fertugt og var í neongrænni peysu sem lífgaði töluvert mikið uppá umhverfið.

Ég var búin að panta skjölin mín fyrirfram. Þetta eru skjöl frá því fyrir þarsíðustu aldamót frá u.þ.b. 1855-1900. Mér féllust hendur þegar mér voru réttar skæðurnar. Prússneskir embættismenn voru óskrifandi með öllu og ekki nokkur leið að sjá nokkra bókstafi – hvað þá heil orð – úr þessum ósköpum. Hvernig á ég að geta skrifað mastersritgerð, ef ég þarf að læra að lesa uppá nýtt? Það tekur mig eflaust marga mánuði að læra að lesa þetta! Ég harkaði af mér, þurrkaði tárin og rýndi í prússnesku híróglífurnar og eftir ótakmarkað magn af þolinmæði og tíma tókst mér að lesa Straße [gata] sem var skrifað um það bil svona: ؁؁جعاm

Eftir að hafa stautað mig í gegnum innihaldslýsinguna áttaði ég mig á því að þetta voru sem betur fer algjörlega ónothæf gögn fyrir mig af fleiri ástæðum heldur en að ég gæti ekki lesið þau. Þau fjölluðu nefninlega um steinlagningu á hinum og þessum ؁؁جعاm [götum] sem voru flestar nafnlausar og bara merktar með númerum. Held hins vegar að niðurstaða dagsins sé sú að ég breyti um ritgerðarefni. Eða hætti við að verða sagnfræðingur... ég kann ekki einu sinni að lesa!

Myndina tók ég í einum af rannsóknarleiðöngrum mínum um borgina. Þetta er í alvöru hluti af Berlínarborg...

Berlinale

Berlinale kvikmyndahátíðin er að ljúka. Það er ekki þverfótað fyrir túristum með Berlinale hliðartöskur, og varla pláss fyrir mann í strætó. Ég varð að sjálfsögðu ekki svo fræg að sjá kvikmynd á hátíðinni enda er ég engin kvikmyndaáhugamanneskja. Hins vegar fór ég í Berlinale eftirpartý. Vinkona Juans er blaðamaður og þeir fá boðsmiða á partí sem eru haldin eftir að myndirnar eru sýndar. Hún fór á myndina sjálfa, sem var ótrúlega leiðinleg spænsk hrollvekja, en við Juan og Eva fyrrverandi meðleigjandi sem var í heimsókn fórum bara í partýið.

Ókeypis áfengi og ostakökur (!) á barnum, spænskar smástjörnur, blaðamenn og „týpur“ með svört breið gleraugu voru staðlaðir partýgestir. Við vonuðum að við féllum einhvernveginn í hópinn en þar sem við höfðum engann blaðamannapassa, vorum ekki með svört gleraugu og engar týpur ákváðum við að njóta ókeypis áfengis og vona að við yrðum ekki spurð mikið útí myndina. Fyrir mitt leyti hefði ég ekki getað verið spurð útí neina mynd, enda var síðasta bíómynd sem ég sá örugglega einhver væmin bandarísk jólamynd í síðasta jólafríi. Flagð undir fögru skinni á kvikmyndarhátíðapartí. Þekki enga leikstjóra nema Steven Spielberg og uppáhaldsleikarinn minn er Brad Pitt afþví hann er svo ægilega sætur... eða George Clooney...

Ps. Myndin er af mér og Evu með týpu í bakgrunni.

Strípalingar

„AAAAAAAAAAAA! Annaaaa!!!“

Kónguló. Alveg pottþétt. Þær eru ekki í uppáhaldi hjá Önnu.

„Komdu. Nágranninn er aftur að horfa á klámmyndir. Þetta er óþolandi.“

Aumingja Anna. Nágranni okkar hinum megin við götuna er sérstakur klámmyndaaðdáandi og þar sem við búum ekki beint við breiðgötu getur það verið ákaflega truflandi fyrir Önnu þegar hún situr yfir lögfræðibókunum sínum. Hljóðlaus taktfesta. Til allrar hamingju hlóðlaus.

Konan sem býr við hliðina á honum er rosalega mikið ber í íbúðinni sinni. Hún slær samt ekki við fólkinu sem býr á efstu hæð í okkar stigagangi. Samkvæmt heimildarmanni okkar sem býr beint á móti (hún á góðan kíki) eru þar hjón sem eru eiginlega aldrei í fötum. Þau eru um fimmtugt eða sextugt og bera velmegunina utan á sér. Heimildarmaðurinn sagði okkur að þegar kallinn kæmi inn í íbúðina þá færi hann nánast undantekningarlaust úr hverri spjör. Stundum er hann reyndar í fráhnepptri skyrtu en aldrei neinu að neðan. Þau hjónakornin hafa líka haldið teiti þar sem allir voru naktir.

Nú mætti halda að við byggjum í rauða hverfi Berlínarborgar, þar sem við værum einu íhaldssömu stífelsin á svæðinu, en það er sko ekki raunin. Þetta er mjög hip og kúl hverfi, hér eru listamenn og arkitektar, barnafólk og sjónvarpsstjörnur. Og urmull af strípalingum.

„Anna. Komdu fljót,“ kölluðu Juan og Ralf vinur okkar í uppnámi, sem hafði aldrei þessu vant ekkert með fótbolta að gera. Ég stökk til þeirra eins og eldibrandur til þess eins að þeir bentu mér á alsbera konu í íbúðinni hinum megin við götuna. Þetta var stuttu eftir að við fluttum inn og okkur grunaði ekki að slíkar upphrópanir yrðu jafn hversdagslegar og kaffidrykkja mín. Við vissum heldur ekki þá af krónískt kviknöktu nágrönnunum í stigaganginum, eða að maðurinn við hliðina á beru konunni væri alltaf að horfa á klámmyndir.

„Strákar. Ekki láta mig hlaupa upp til handa og fóta fyrir beran kvenmann.“ Merkilegt nokk, þá sjást aldrei neinir strípaðir karlmenn undir þrítugu og án bumbu í nágrenninu. Getur það verið að aðeins þeir sem maður vill alls ekki sjá nakta beri sig, en goðumlíkir kroppar kjósi að vera í fötum? Undarlegur öfugsnúningur það...

Pókerfeis

Þorraþræll

Jæja

Jæja

Ég er hrædd um að ég sé búin að finna taktinn í bloggskrifum næsta árið. Mjög risjóttur. Ég er nefninlega að byrja á mastersritgerðinni minni, sem veldur því að ég mun hvorki tíma til að skrifa, né eitthvað að skrifa um nema sagnfræði. Ég vil helst ekki segja frá því um hvað mastersritgerðin á að vera þar sem mér tókst að skipta tvisvar sinnum um efni í síðustu viku. Hins vegar gæti farið svo að ég komi með nokkra „fróðlega sagnfræðimola“ á netið, sem munu án mikils efa tengjast ritgerðarsmíðinni. En nóg um það.

Myndin er af veginum sem ég á ófarinn á árinu. Ekki í fókus, grá og endinn ekki fyrirsjáanlegur. Ég verð að skipta út teitum með 25 ára karlkyns vinum, og kokteiladrykkju með einhleypum vinkonum fyrir einmanaleg kvöld með 700 blaðsíðna sagnfræðidoðranta í rúminu. Var ég búin að ímynda mér. Að vel hugsuðu máli held ég reyndar að það geti ekki verið gott fyrir sálarlífið. Maður verður að finna jafnvægið á milli bókasafns og bjórdrykkju. Eitt gott djamm á doðrant? Þrír dagar á bókasafninu fyrir kokteil? 25 ára partý fyrir skrifaðan kafla af ritgerðinni? Ekki gott að segja.

Í sannleika sagt þá sá ég mastersritgerðina fyrir mér eins og myndina, en núna finnst mér þetta orðið miklu yfirstíganlegra, og að framundan séu spennandi rannsóknardagar... á bókasafninu. Vegurinn er reyndar Skeiðavegurinn, sem allir vita hvar endar. Á Flúðum.